Wymagania SEO wobec CMS: lista kontrolna przed wyborem
CMS decyduje o tym, którymi sygnałami dla wyszukiwarki da się w ogóle sterować. Przed wyborem albo migracją warto sprawdzić siedem rzeczy: czy treść, linki i metadane są w HTML bez wykonywania JavaScriptu, czy robots.txt i meta robots da się edytować, czy każda strona może mieć własny adres kanoniczny, tytuł i opis, czy nieistniejące adresy zwracają 404 lub 410, czy przekierowania są serwerowymi 301 bez łańcuchów, czy mapa witryny ma rzetelną datę modyfikacji i czy hreflang jest wzajemny. Każdy z tych punktów opisuje dokumentacja Google, a większość da się sprawdzić na kopii testowej przed podpisaniem umowy.
Dlaczego wybór CMS to decyzja SEO
System zarządzania treścią generuje HTML, kody odpowiedzi, przekierowania i mapę witryny, czyli większość tego, co robot wyszukiwarki widzi przy pierwszym kontakcie ze stroną. Jeśli system czegoś nie pozwala ustawić, nie pomoże żadna optymalizacja treści. Google sam to zauważa we wprowadzeniu do robots.txt: przy niektórych systemach właściciel strony nie musi albo nie może edytować pliku robots.txt bezpośrednio i ma do dyspozycji tylko ustawienia wyszukiwania w panelu.
Dlatego listę kontrolną warto przejść przed wyborem systemu, a nie po migracji. Pytanie nie brzmi, czy CMS „jest przyjazny SEO”, tylko czy pozwala ustawić konkretny element dla konkretnej strony i czy wynik trafia do HTML wysyłanego przez serwer. Poniższe punkty dotyczą każdego rodzaju systemu: klasycznego, bezgłowego, generatora stron statycznych i kreatora stron w abonamencie.
Renderowanie: treść w HTML, nie tylko w JavaScripcie
Google przetwarza JavaScript, ale w podstawach SEO dla JavaScriptu pisze, że renderowanie po stronie serwera albo wstępne renderowanie to nadal dobry pomysł, bo przyspiesza stronę dla użytkowników i robotów, a nie wszystkie roboty potrafią wykonać JavaScript. Ta sama dokumentacja zaznacza, że przy kodzie odpowiedzi innym niż 200, na przykład przy stronie błędu, renderowanie może zostać pominięte.
Renderowanie dynamiczne, czyli serwowanie robotom innej wersji niż ludziom, Google opisuje jako obejście, a nie rozwiązanie długoterminowe. Zamiast niego zaleca renderowanie po stronie serwera, renderowanie statyczne albo hydratację.
Test jest prosty: otworzyć źródło strony, a nie podgląd w narzędziach przeglądarki, i sprawdzić, czy jest w nim główna treść, linki w zwykłych elementach <a href>, tytuł, opis i adres kanoniczny. Google w tej samej dokumentacji przypomina, że unikalny, opisowy tytuł i opis każdej strony pomagają użytkownikom wybrać właściwy wynik, więc CMS musi pozwalać ustawić je osobno dla każdej podstrony.
robots.txt i meta robots pod kontrolą właściciela
Plik robots.txt mówi robotom, które adresy mogą pobierać. Google podkreśla, że nie służy do ukrywania stron przed wyszukiwarką: żeby strona nie trafiła do Google, trzeba użyć noindex albo zabezpieczyć ją hasłem. Od CMS potrzebne są więc dwie osobne rzeczy. Pierwsza to edycja robots.txt, a co najmniej pełny podgląd tego, co system w nim publikuje. Druga to możliwość ustawienia noindex dla pojedynczej strony albo całego typu stron, na przykład wyników wyszukiwania wewnętrznego.
Przy migracji ten punkt ma jeszcze jeden wymiar. Google w przewodniku o przenoszeniu witryny ze zmianą adresów zauważa, że część właścicieli blokuje roboty na czas budowy nowej strony, i zaleca przygotować z góry docelowy plik robots.txt oraz listę adresów, z których przy przeniesieniu trzeba zdjąć noindex. Ten sam przewodnik każe zwracać 404 albo 410 dla treści, której nie przenosi się na nową stronę. Dobrze, jeśli CMS pokazuje te ustawienia w jednym miejscu, a nie rozprasza je po wtyczkach i szablonach.
Adres kanoniczny ustawiany dla każdej strony
Google wybiera jeden adres spośród stron o tej samej lub bardzo podobnej treści. W dokumentacji o wskazywaniu adresu kanonicznego wymienia sygnały w kolejności siły: przekierowanie i adnotacja rel="canonical" to sygnały silne, a obecność adresu w mapie witryny to sygnał słaby. Sygnały się sumują, więc najlepiej, gdy wszystkie wskazują ten sam adres.
Z tego wynikają wymagania wobec systemu. Każda strona powinna mieć adres kanoniczny wskazujący samą siebie, zapisany jako pełny adres, bo Google zaleca adresy bezwzględne zamiast względnych. Edytor musi móc zmienić go ręcznie dla wybranej strony. Adres kanoniczny nie powinien wskazywać strony przekierowanej ani zwracającej błąd, bo wtedy sygnały przeczą sobie nawzajem. Google odradza też używanie noindex do wyboru adresu kanonicznego w obrębie jednej witryny, bo całkowicie blokuje to stronę w wyszukiwarce.
Kody odpowiedzi: prawdziwe 404 i 410
Według opisu kodów HTTP w dokumentacji Google Google nie indeksuje adresów zwracających kod z grupy 4xx, a już zaindeksowane adresy z takim kodem usuwa z indeksu. Kody 404 i 410 traktuje przy tym tak samo. Jeśli strona zwraca 200, a treść wygląda na komunikat o błędzie albo pustą stronę, Search Console pokaże miękki błąd 404.
Wymaganie wobec CMS brzmi więc: nieistniejący adres ma zwracać prawdziwy kod 404 albo 410, a nie stronę błędu z kodem 200 i nie przekierowanie na stronę główną. To samo dotyczy usuniętych wpisów, produktów wycofanych ze sprzedaży i pustych stron kategorii. Co oznacza ten kod i kiedy trzeba go naprawić, opisujemy w haśle błąd 404.
Przekierowania 301 bez łańcuchów
Google w dokumentacji o przekierowaniach dzieli je na stałe i tymczasowe. Stałe, czyli 301 i 308, są sygnałem, że adres docelowy powinien zostać kanoniczny, i w wynikach pokazuje się nowy adres. Tymczasowe, czyli 302, 303 i 307, takim sygnałem nie są i w wynikach zwykle zostaje adres źródłowy. Przekierowania serwerowe mają według Google największą szansę na poprawną interpretację, a przekierowań w JavaScripcie warto używać tylko wtedy, gdy nie da się ustawić serwerowych ani meta refresh.
Roboty Google podążają za maksymalnie 10 przekierowaniami, ale w przewodniku o przenoszeniu witryny Google zaleca przekierowanie wprost do ostatecznego adresu, a jeśli to niemożliwe, łańcuch najlepiej nie dłuższy niż 3 i krótszy niż 5 przekierowań. Przekierowania warto utrzymać tak długo, jak się da, zwykle co najmniej rok.
Od CMS potrzebny jest więc menedżer przekierowań działający po stronie serwera, z wyborem kodu i z importem całej mapy z pliku. Ważna jest też jedna mniej oczywista funkcja: gdy adres, który już jest celem przekierowania, zmienia się ponownie, stare reguły trzeba przepiąć na nowy cel. Inaczej każda kolejna zmiana dokłada ogniwo do łańcucha.
Mapa witryny i hreflang z tych samych danych
Mapa witryny powinna zawierać adresy, które mają się pokazywać w wynikach, czyli adresy kanoniczne. W dokumentacji o tworzeniu mapy witryny Google pisze, że ignoruje wartości <priority> i <changefreq>, a z <lastmod> korzysta, jeśli jest konsekwentnie i sprawdzalnie dokładna. Data powinna odpowiadać ostatniej istotnej zmianie treści, a nie każdemu przebudowaniu strony.
Przy stronie wielojęzycznej dochodzi hreflang. Google w opisie wersji językowych strony wymaga, żeby każda wersja wskazywała samą siebie i wszystkie pozostałe, adresami pełnymi. Jeśli dwie strony nie wskazują się nawzajem, adnotacje są ignorowane. Krótko o samym atrybucie piszemy w haśle hreflang.
Najczęstsze źródło błędów to wtyczka, która dodaje hreflang do wersji, której nie ma, albo wskazuje adres przekierowany. Dlatego najlepiej, gdy adres kanoniczny, mapa witryny, hreflang i linki wewnętrzne powstają z jednego źródła danych o adresach, a nie z czterech niezależnych mechanizmów.
Jak sprawdzamy CMS i migrację
Kopia testowa przed decyzją. Zanim zarekomendujemy system, sprawdzamy źródło HTML kilku typów stron: strony głównej, kategorii, wpisu i oferty. Patrzymy, czy treść, linki, tytuł, opis i adres kanoniczny są w odpowiedzi serwera i czy nieistniejący adres zwraca 404.
Jedna mapa przekierowań. Każdy stary adres dostaje jeden nowy adres docelowy, bez pośrednich kroków, a reguły powstają z pliku mapy, nie z ręcznych poprawek w panelu. Przy kolejnych zmianach przepinamy stare reguły na nowy cel.
Sonda po każdym wdrożeniu. Na tej stronie po wdrożeniu, które zmienia reguły przekierowań, uruchamiamy sondę. Listę reguł bierze z samego pliku przekierowań, więc nie zostaje w tyle za zmianami, i sprawdza obie strony każdej reguły: czy źródło odpowiada kodem 301 i czy cel odpowiada 200, a nie kolejnym przekierowaniem albo błędem 404. Zaczyna od kontroli pozytywnych, czyli sprawdza, że strona główna zwraca 200, a znana reguła 301. Jeśli te padną, wynik jest oznaczony jako ślepy pomiar, a nie jako „zero błędów”. Pierwszego przebiegu nie traktujemy jako rozstrzygającego, bo nowa konfiguracja rozchodzi się po serwerach stopniowo, adres po adresie. Za błąd uznajemy dopiero niezgodność powtórzoną w drugim przebiegu.
Zgłoszenie zmienionych adresów. Po wdrożeniu zgłaszamy wyszukiwarkom tylko adresy nowe, zmienione i usunięte. Jak to działa, opisujemy w artykule o IndexNow.
Podsumowanie
Wymagania SEO wobec CMS sprowadzają się do kontroli nad sygnałami, które Google opisuje w dokumentacji: treść, linki i metadane w HTML, edytowalny robots.txt i noindex, adres kanoniczny dla każdej strony, prawdziwe kody 404 i 410, serwerowe przekierowania 301 lub 308 bez łańcuchów, mapa witryny z rzetelną datą modyfikacji i wzajemny hreflang. System, który nie pozwala ustawić któregoś z tych elementów, będzie przeszkadzał przy każdej zmianie, a najbardziej przy migracji.
Najtaniej sprawdzić to na kopii testowej, zanim zapadnie decyzja. Dobór systemu, migrację i wdrożenie robimy w ramach usługi tworzenia stron internetowych. Jeśli planujesz zmianę CMS albo migrację i chcesz przejść tę listę na swojej stronie, poproś o wycenę.